Πολιτική Οικολογία

Standard

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Πολιτική οικολογία, είναι ένα σύνολο πολιτικών θεωριών, που αναπτύχθηκαν από τη δεκαετία του 70 και μετά, και στηρίζουν την ανάλυσή τους στις σχέσεις αλληλεπίδρασης του φυσικού περιβάλλοντος και κοινωνιών.

Σε αντίθεση με τη κυρίαρχη λογική που επικρατούσε στο δυτικό κόσμο ότι η φύση βρίσκεται έξω από τον πολιτισμό (διάκριση nature/culture) και επομένως ήταν λογικό και αναγκαίο ο άνθρωπος να μετατρέπει το περιβάλλον του[εκκρεμεί παραπομπή], η πολιτική οικολογία στηρίζεται στην υπόθεση ότι αυτή η μετατροπή στη σημερινή της έκταση μπορεί να έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες στη λειτουργία των ανθρώπινων κοινωνιών και εισάγει έτσι την διάσταση της βιωσιμότητας στις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Με την ίδια λογική υποστηρίζει την ανάγκη για αποκέντρωση και διαφοροποίηση του συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης σε μικρότερη κλίμακα (τοπική οικονομία) και σε περισσότερες από μία εναλλακτικές (πολυκαλλιέργεια, πολλαπλές μορφές ενέργειας και μετακίνησης κ.α.). Τα πιο ριζοσπαστικά ρεύματα, επεκτείνουν την ανάλυση τους στους θεσμούς και τις σχέσεις στο εσωτερικό της κοινωνίας και στον πολιτισμό. Με αυτό τον τρόπο διεκδικούν και πειραματίζονται, τρόπους εναλλακτικής οργάνωσης της κοινωνίας, όπως εναλλακτική εκπαίδευση, πολυ-πολιτισμικότητα, κλπ.

Ανάμεσα στους πολλούς θεωρητικούς της πολιτικής οικολογίας, μπορούμε να διακρίνουμε δύο κυριότερα ρεύματα: Το πρώτο, με κύριο εκπρόσωπο τον Nicholas Geogescu-Roegen, στηρίζεται σε μια κριτική της οικονομίας μέσω της επιστήμης της οικολογίας, κι ένα δεύτερο αντιπροσωπευόμενο από τους Ιβάν Ίλιτς, Αντρέ Γκορζ που εισάγει την διάσταση της κοινωνικής οργάνωσης και σχέσεων εξουσίας στην οικολογική τους κριτική της πολιτικής οικονομίας.

Η πολιτική οικολογία [εκκρεμεί παραπομπή] συχνά συμπεριλαμβάνεται στην παράδοση των ανθρωπιστικών κοινωνικών κινημάτων, όπως το εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα, το δημοκρατικό κίνημα, ο φεμινισμός και άλλα. Θεωρείται [εκκρεμεί παραπομπή] δε ένα από τα νέα κοινωνικά κινήματα που γεννήθηκαν μετά τα γεγονότα του Μάη του 68 και της πετρελαικής κρίσης του 73, μέσα στις μεταβιομηχανικές κοινωνίες(Αλαίν Τουραίν), και από την αντίδραση ορισμένων ανθρώπων (οργανισμών) μπροστά στην καταστροφή του περιβάλλοντος (το χώρο τους). Είναι εξάλλου και το μοναδικό [εκκρεμεί παραπομπή] από τα λεγόμενα νέα κοινωνικά κινήματα που στηρίζονταν σε μια γενικότερη κριτική της οργάνωσης της κοινωνίας και τρόπου παραγωγής, καθώς τα υπόλοιπα εξέφραζαν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες (νέοι, εθνικές μειονότητες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι κ.α.). Εξάλλου οι ιδέες της πολιτικής οικολογίας έγιναν βάση του πράσινου κινήματος και των πράσινων κομμάτων.

Ορισμένοι ακόμα από τους θεωρητικούς της πολιτικής και κοινωνικής οικολογίας: Μάρεϋ Μπούκτσιν, Αλαίν Λιπιέτς, Jean Zin, James O’Conor ενώ μεγάλη επιρροή άσκησαν και το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη και του Εντγκάρ Μορέν.

Εκτενής Αρθρογραφία για την Οικολογία ώς Φιλοσοφικό κίνημα και όχι μόνο θα βρείτε στο ηλεκτρονικό περιοδικό για τη φύση, το περιβάλλον και την πολιτική οικολογία : ”ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ” εδω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s